Autonomie

Een tijdje terug was ik boos, heel erg boos. Ik heb toen een blogje geschreven, waarin de boosheid wat te veel doorklonk. Jammer genoeg is het blogje nu helemaal weg. Ik dacht er over om het te bewerken om toch mijn punt duidelijk te maken.

Het was druk bij ons op school, bij veel mensen stond het huilen nader dan het lachen. Bij veel mensen was het plezier weg en de frustratie hoog. Zo ook bij mij. En hoe het kwam dat het zoveel drukker was dan het jaar daarvoor, dat konden we niet goed achterhalen. We hadden een zeer slechte opstart met de ICT. Een computer opstarten, een powerpoint starten, iets uitprinten en dan kopiëren, het kostte tijd, heel veel tijd.

We hebben een nieuw taakbeleid, waarin het aantal uren taken omhoog is gegaan. Dat was even wennen, maar wel eerlijker. Meer taken kunnen nu weer beloond worden, maar die afrekening is pas aan het eind van het jaar.

En we hebben de teamvergaderingen. Anderhalf uur ‘verplicht’ bij elkaar zitten en het gevoel hebben dat het niet leidt tot wat je zou willen is zeer frustrerend als er zoveel ander werk op ligt te wachten. De uren voor de vergadering zijn gedekt door het taakbeleid, maar toch… Het blijkt heel lastig om de teamvergaderingen in te vullen met waar ze voor bedoeld zijn: een goed gesprek over onderwijs. Daarnaast is de vraag of je daar 2 a 3 keer per maand over moet praten. We moeten ook aan de slag!

Laatst was er een uitzending van Tegenlicht over ‘de onderwijzer aan de macht’ met daarin een aantal scholen die vernieuwend bezig zijn. Naar aanleiding daarvan zijn we op bezoek geweest op het Hyperion in Amsterdam. Het was een inspirerend bezoek waar twee woorden centraal stonden voor mij (ons): doen en autonomie (met daarbij vertrouwen). De cultuur op de school sprak me erg aan: goede werksfeer onder leerlingen en docenten, werken voor een goed cijfer of resultaat en autonomie. De leerlingen kregen autonomie en het bijbehorende vertrouwen, de docenten ook. En dat is waar ik naar op zoek ben en waar het gebrek ervan me frustreert.

Niet dat ik niet genoeg autonomie krijg, het is ook een kwestie van nemen. Niet dat het te wijten is aan een persoon, het is meer de cultuur. Maar ik wil wel graag wat veranderen, ik wil het graag anders. En wat dat is:

Een autonome cultuur met vertrouwen, waarin je leert van elkaar en je je kwetsbaar op kunt stellen. Een school waar plek is voor vernieuwing zonder dat we helemaal doorslaan. Een plek waar gestreefd wordt naar een goed resultaat en waar fouten gemaakt kunnen worden. Een school waar kennis en vaardigheden centraal staan en de cijfertjes er minder toe doen.

Hoe? `Wordt vervolgd…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s